Feature: Dragon Age

Eigenlijk ben ik bepaald geen fan van het conventionele fantasy genre. Al die ridders, draken, elven, orken en tovenaars mogen van mij dikwijls lekker in hun eigen wereldje blijven. Ik voel niet de behoefte om hun kronieken vol zelfopoffering, slagvelden en het bekoren van jonkvrouwen/stoere dievegges op de voet te gaan volgen in dikke pillen van rond de 800 pagina's. Waarom heb ik dan wel beide boeken van Dragon Age gelezen? Er moet toch een reden zijn waarom ik niet na 1 boek of hoofdstuk deze drakentijd voor gezien hield?

BoekenWyrm
BioWare heeft goeie schrijvers, en zal ook wel goeie boeken op de markt brengen. Dat was mijn beredenering. Daarnaast vond ik de Dragon Age-setting toch best origineel met de grimmige Darkspawn (Ja, ze lijken veel op orken) en een wereld vol verraderlijke, dubbele en interessante karakters. In de boeken komt vervolgens dezelfde kwaliteit naar voren, wat niet gek is. De auteur, David Gaider, is namelijk ook de Lead Writer geweest bij Dragon Age 1, en voor de aanstormende Dragon Age 2 is hij dit wederom.

Dragon Age: The Stolen Throne door David Gaider (2009)
Dit is het eerste boek qua release en qua tijdlijn. De Eeuw (Age) waarin dit verhaal zich afspeelt is precies voor de Eeuw die men 'Dragon Age' noemt in Ferelden, het land waar alles zich afspeelt. De hoofdpersoon Maric is de rechtvaardige koning, maar op de troon zitten de nogal vervelende (met, hoe kan het ook anders, een Frans accent sprekende) mensen van Orlais, die geheel Ferelden onderdrukken.

Maric bouwt na de dood van zijn moeder, de 'Rebel Queen', een rebellenleger op, samen met Loghain, een karakter dat iedere Dragon Age speler wel kent. De hele geschiedenis van hoe Ferelden weer vrij komt wordt in 'The Stolen Throne' helemaal verteld, en omvat ook een aantal jaren in tijd. Erg spannend, vol met twists en ieder karakter is goed en sterk uitgewerkt.

Dragon Age: The Calling door David Gaider (2009)
Lezers, behoed u, want ik kan het plot niet uitleggen zonder spoilers te geven betreffende het vorige boek over de gegapte troon. In dit boek komen Maric en Loghain wederom voor, al speelt Loghain een kleinere rol. Het hele verhaal draait hier vooral om de Grey Wardens en de Darkspawn. De Grey Wardens zijn lang verbannen geweest uit Ferelden, maar Koning Maric laat ze weer terug komen, omdat hij als één van de weinigen gelooft dat de Darkspawn een bedreiging kunnen gaan vormen.

Ondertussen is de oudste Grey Warden verdwenen in de Deep Roads en gevangen genomen door de Darkspawn. Maric gaat met een groep Grey Wardens mee om hen te helpen hun collega Darkspawn-terminator op te sporen. Wederom zit dit verhaal vol met twists die ik niet wil verklappen, maar vrij weinig is wat het lijkt. De tijdspan is vrij kort in dit boek en de spanning blijft constant oplopen.

At the end of the Age
Dankzij deze twee boeken ben ik de Dragon Age-wereld stukken beter gaan begrijpen en toffer gaan vinden. Je komt veel meer te weten over de hele geschiedenis van Ferelden, de Grey Wardens en de Darkspawn. Loghain is bijvoorbeeld eigenlijk ook maar een raar karakter in de game, waarvan je weinig te weten komt. Dankzij deze twee boeken is het veel beter te begrijpen hoe hij in elkaar steekt, al blijft het één van de meest complexe karakters van heel de Dragon Age-saga. Beide boeken lezen heel gemakkelijk door, en al is het geen literatuur, alles is goed uitgewerkt, vol round characters. En dat kan ik nou weer niet zeggen van de meeste (vooral Nederlandse) literatuur.